Tekeningen

In het vierde jaar van de middelbare school kreeg ik corona. Wat begon als een gewone besmetting, leidde tot maanden van uitputting en gezondheidsklachten. Ik was bijna een half jaar thuis ziek en kon amper naar school gaan. Het voelde alsof ik stilviel, terwijl alles om me heen gewoon doorging. Zowel fysiek als mentaal was het een zware periode, waarin ik afstand voelde van mijn schoolomgeving, vrienden en mijn eigen ritme.

Nieuwe start op de kunstschool

In het vijfde jaar besloot ik het roer om te gooien: ik durfde eindelijk de stap te zetten naar de kunstschool. Een beslissing die ik lang had uitgesteld, maar die achteraf een kantelpunt bleek. Wat deze school uniek maakt, is de mogelijkheid om de meest theoretische richting te combineren met een heel praktische aanpak. Die combinatie gaf me een nieuwe balans en vooral ook weer moed en motivatie om door te zetten.

Tekenen als therapie

Al snel ontdekte ik dat ik me helemaal kon verliezen in het tekenen. Vooral de lessen waarnemingstekenen gaven me rust en focus. In het laatste jaar lag de nadruk op het tekenen van een naaktmodel, wat mijn manier van kijken en tekenen sterk heeft veranderd. Het was soms confronterend, maar vooral verrijkend: ik leerde niet alleen anatomie en techniek, maar ook om met een andere blik te observeren.

Ruimte om mezelf te zijn

Het tekenen werd voor mij meer dan een schoolvak, het werd een vorm van therapie. Even weg uit het hoofd, weg van de stress en volledig opgaan in lijnen, vormen en licht. In dat moment kon ik helemaal mezelf zijn, zonder oordeel of druk. Die ervaring is iets wat ik nog steeds meeneem in mijn werk en mijn manier van creëren.

Mijn trots

Hieronder deel ik een selectie van de tekeningen waar ik het meest trots op ben. Ze tonen niet alleen mijn technische groei, maar ook mijn persoonlijke ontwikkeling in een periode van herstel, groei en zelfontdekking.